Το «Καφέ της Χαράς» επέστρεψε και κέρδισε το τηλεοπτικό κοινό αλλά υπάρχουν και.. παρατράγουδα.

Ο Χάρης Ρώμας μπορεί να είναι μαζί με τους συνεργάτες ικανοποιημένος, αλλά αφήνει πολλά ανοικτά μέτωπα, με όσα αποκάλυψε σε συνέντευξή του, καθώς όπως μας λέει, ίσως δεν έχει καλό τέλος φέτος η σειρά.

Η συνέντευξη του Χάρη Ρώμας στο «Τηλέραμα»:

Τι μπορείτε να μας αποκαλύψετε από τα… προσεχώς του «Καφέ»;

«Στις κωμωδίες μου δεν ποντάρω μόνο στο χιούμορ, αλλά και στους σύνθετους χαρακτήρες και βεβαίως στο στοιχείο της έκπληξης. Ξέρω βέβαια πως ο κόσμος θέλει να μάθει και κολακεύομαι. Με χαροποιεί και μου δίνει αυτοπεποίθηση».

Παρά τις επιτυχίες, παραμένετε τόσο χαμηλών τόνων;

«Κι όμως, στο παρελθόν αυτό που έβγαινε προς τα έξω ήταν ένας άνθρωπος με έπαρση! Και επειδή κανένας από όσους έχω συνεργαστεί δεν με έχει κατηγορήσει ποτέ για αλαζονεία ή εγωπάθεια, καταλήγω πως την εντύπωση αυτή τη δημιούργησαν οι ρόλοι που ερμήνευσα: τύποι εγωιστές και καθόλου επικοινωνιακοί. Στη συνέχεια όμως, μέσω των συνεντεύξεων, νομίζω πως… αποκαταστάθηκα ως εικόνα και ο κόσμος με αντιμετωπίζει με μεγάλη αγάπη».

Η συνεργασία σας με τη Ζέτα;

«Πρόκειται για έναν ευγενικό και μετρημένο άνθρωπο, με φυσικό ταλέντο, ακτινοβολία και επίπεδο υψηλό. Είναι μεγάλη χαρά να την έχω δίπλα μου και θα της ξαναπροτείνω οπωσδήποτε συνεργασία. Να δούμε πρώτα βέβαια τι θα κάνω κι εγώ και πόσα χρόνια ακόμα θα μείνω στη δουλειά, γιατί έχω πολλά στο μυαλό μου. Είμαι πολυσχιδής και είναι κι αυτό ένα θέμα».

Δείτε επίσης:  Έτσι είναι σήμερα η Γιώτα από το Bar

Οι περισσότερες σειρές σας έχουν μελαγχολικό φινάλε… Να περιμένουμε το ίδιο και με το «Καφέ»;

«Συχνά τελευταία με ρωτούν αν θα υπάρξει θάνατος στο “Καφέ”. Εκείνο που θα πω είναι ότι η τέχνη αντλεί από τη ζωή και κομμάτι της ζωής είναι η απόρριψη, αλλά και ο θάνατος. Στο “Καφέ” έχω βιώσει ως ρόλος και την απόρριψη και την εγκατάλειψη και μάλιστα εις διπλούν: και από τη σύζυγο και από τη Χαρά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ποτέ δεν ήμουν υπέρ των χάπι εντ, γιατί δεν απεικονίζουν την αληθινή ζωή. Aκόμα και οι ήρωες που παίζω φροντίζω να έχουν ένα υπόστρωμα πίκρας. Για μένα το ωραιότερο επεισόδιο στο “Κωνσταντίνου & Ελένης” ήταν όταν ο καθηγητής νόμιζε πως όλοι θα πήγαιναν να του ευχηθούν στα γενέθλιά του και να τον αγκαλιάσουν, αλλά τελικά δεν πήγε κανείς. Τραγικό δεν είναι;»